میخوام دوباره برم اون پائین و زول بزنم توی ضریح چوبی و توی دلم صداش بزنم و ازش تشکر کنم که اینهمه مظلومیت رو تاب اورده و تا حالا دم نزده

بهش بگم شوما دلتون نمیگیره که کسی به یادتون نیست؟

توی تنهائی چکارمیکنید؟باکی حرف میزنید؟چی میگید؟

ولی ازوقتی که ازکنار جمکران رد میشم دیگه دستمو به سینه نمیگیرم تا مثل بقیه سرمو بندازم پائین و بگم:السلام علیک یا صاحب الزمان

میخوام دیگه دلم برای سامرا و جمکران وعرفات و.... تنگ نشه

میخوام هروقت خواستم باهاش حرف بزنم بی مقدمه برم سر اصل مطلب

مگه آقا فقط تو سامرا و جمکران و عرفاته؟