خواستم ازعلی بنویسم ازاسطوره عدالت وانسان دوستی ...

اما نشد!!

چرا که دیدم در مکتب علی،شاگردی بیش نیستم و هنوز معرفتم اندک است   و آگاهی ام ناچیز.

دیدم فاجعه ای که در سقیفه رخ داد  و سرنوشت اسلام را منحرف ساخت،خنجری تیز شد که عاقبت به پشت کربلا رسید.......و واقعه ی عاشورا شبی است سیاه که بر هستی سایه افکنده است........

هم اینک صدای محزون سکینه را می شنوم که محبت پدررا  می طلبد.....

زینب را می بینم که با قامتی خمیده ،قافله سالار کاروان اسیران است ،اسیرانی که همه داغدیده اند و دلسوخته......

قامت سرو مانند زینب در غم از دست دادن برادری شکسته است که مظلومیت عالمی را داراست.

اصل واقعه ،ماجرای مصیبت حسین است و مشق صبوری زینب.

دوست دارم از صبوری زینب بنویسم،اما نمیتوانم!

بی تابم و بیقرار.بیقرار رسیدن به حال خوب زینب ،وقتی که بعد از آن همه مصیبت و سختی گفت:"ما رایت الا جمیلا".......

می خواهم صبور باشم مثل زینب.

اما حسین؛

حسین ،آموزگار شهادت است ومعنای واقعی انسانیت .

مصیبت حسین را از من مپرسید،از سجاد بپرسد.....

از او که علی رغم بیماری و ضعف،از پشت پرده ی لرزان اشک هایش،عاشورا را به تماشا نشست و دید که چگونه باغبان به شهادت رسید و گلهای زیبای بوستان چگونه به تاراج برده شد........

خدایا تو خود خوب می دانی که،

بنده شرمسار توام و جز تو کسی را ندارم....

می دانی که شنونده ی همه ی حرفهای دلم توئی و بس!

می دانی که جز تو کسی را به یاری نطلبید ه ام و یاریگری جز تو نخواهم.....

می دانی که سست ایمانم و مردد!

می دانی که عاشقم و بی قرار......

می دانی که خودم را به تو سپرده ام.......

می دانی که دوستت دارم.....

                                  نمی گویم دستم را بگیر،

                                                          چون گرفته ای

                                                    می گویم؛

                                                                رهایم نکن.