دلنوشته هايي براي تنهايي خودم

بايدآدم بشي

همه تو شور و حال عجيبي بودند.هرکي به يه طرف مي دويد،داشت وسايلشو مرتب ميکرد وبه سروضع خودش ميرسيد.دل تو دل کسي نبود.همه منتظر بودند.

هرکي کاري ازدستش بر مي اومد انجام ميداد.يکي که خطش خوب بود تو يه کاغذبزرگ با ماژيک خيرمقدم مي نوشت،يکي حياط مسجدو آب وجارو ميکرد،يکي فرشاي شبستان جارو ميکرد،..

لحظه موعود رسيد،همه به طرف درهجوم اوردند

آقا با گامهاي آرومش به تک تک شبستانها سرزدند به همه معتکفين نظرکردند

پسرک تو جمعيت نبود،شايد خبرنداشت که قراره امروز يکي بهشون سربزنه

وقتي رسيدکه آقا رفته بود

آه بلندي کشيد

ولي دير نشده بود،يکي تو گوشش گفت بدو شايد بتوني تو راه ببينيشون.

معطلش نکرد،به طرف درب خروجي دويد.

ولي وقتي رسيد دررا بسته بودند.

خودش را به روي درپرت کرد وبا بغض واشک صداش کرد.

ناگهان درباز شد ،حياط بزرگي را ديد که دروسطش يک حوض بودوازآن ميان آقا را ديد که به اطرافيان ميگويد:بگذاريد بيايد وخواسته اش را بگويد.

پسرک سرشارازشادي شدوبه سرعت به طرف آقا دويدوخودش را دربقل ايشان انداخت.

گرماي دستي را برسرش احساس کردکه هيچ چيزجز آن نميتوانست آرامش کند.