دیروز، سالروز بیرون رانده شدن حضرت آدم(ع) از بهشت بود.

ميخواستم درباره آن چيزي بنويسم ولي چون مطلب" بهانه دست خدا بده" نوک زبانم بود وترسيدم ازدستم برود آنرا نوشتم، ولي درسهاي بزرگي که از دلايل رانده شدن آدم ازبهشت ميتوانيم بگيرم آنقدر ظريفندکه اگر کمي بروروي آن تمرکز وتفکر کنيم فلسفه وجودي انسان را به سادگي خواهيم آموخت.همانطور که شنيده ايد حضرت آدم باخوردن چنددانه گندم ياعث شد خداونداورا به علت نافرماني ازمقام بهشتي خودبه مقام دنيوي تنزل دهد.حال اين بحث پيش مي آيد که هدف ازآفرينش مخلوقات رابفهميم.اين اولين درس ازاين اتفاق است.عبادت وفرمانبرداري از آفريدگار هدف اصلي خلقت مابود.چراکه آدم به علت نافرماني ازمقام خودتنزل کرد.وقتي خدامي گويد:" باش" نفعش به خودما ميرسداگر حضرت آدم فرمان خدارااطاعت مي کرد ماالان درنزد پروردگارمان بوديم.

جدّ ما حضرت آدم سفارشهايي را به فرزندانش کرده که اگربه آنها عمل کنیم توبه ايشان به درگاه حق پذيرفته ميشود.

۱-پايبند دنيا وهوسهاي آن نشو.

۲-قبل ازهرکاري به عاقبت آن بنگر.

۳-درهرکاري دو دل ومشکوک نباش.

۴- قبل ازهرکاري با دونفر مشورت کن.

ايشان فرمودند: اگر من قبل از خوردن گندم که به هوس زنم حوا بودحرف فرشتگان را گوش ميکردم وعاقبت کارراميديدم بدين مشکلي دچارنميشدم.

اين وصايا کليد طلايي رهايي ماازقيدوبند ماديات ونزديک شدن به جايگاه واقعي ماست.